تنگه براق را می‌توان یکی از زیباترین جاذبه‌های طبیعی فارس دانست؛ جایی که هر سال با فرارسیدن فصل گرما، گردشگران زیادی برای تماشای طبیعت و آبشارهایش راهی این منطقه می‌شوند.
اما پشت این طبیعت چشم‌نواز، سال‌هاست مطالباتی وجود دارد که هنوز پاسخ روشنی برای آنها دیده نمی‌شود؛ از وضعیت نامناسب بهداشت و جمع‌آوری پسماند گرفته تا کمبود امکانات و دغدغه‌های ایمنی گردشگران.
تنگه براق مقصدی شناخته‌شده است و طبیعتاً حضور گردشگر، درآمدی هم برای مجموعه ایجاد می‌کند. از خودروهای ورودی هزینه دریافت می‌شود و حتی برخی سکوهای داخل مجموعه نیز در اختیار گردشگران قرار می‌گیرد؛ اما پرسش اینجاست که این درآمدها دقیقاً کجا و برای چه چیزی هزینه می‌شوند؟
اگر گردشگر برای ورود هزینه پرداخت می‌کند، انتظار طبیعی او این است که بخشی از این درآمد را در قالب نظافت، مدیریت پسماند، ایمن‌سازی و امکانات رفاهی در همان مجموعه ببیند.
از سوی دیگر، مسئله ایمنی نیز جدی است. حضور گردشگران در آبشار و حوضچه‌های تنگه، به‌ویژه در روزهای شلوغ تابستان، نیازمند نظارت، هشدارهای کافی و تمهیدات مناسب برای پیشگیری از حوادث است.
در کنار این مسائل، وضعیت فرهنگی مجموعه نیز نیازمند توجه جدی است. وقتی یک جاذبه طبیعی با حجم بالای گردشگر مواجه می‌شود، مدیریت فرهنگی و اجتماعی آن هم باید متناسب با این حضور باشد تا فضای طبیعی منطقه به محلی بدون ضابطه تبدیل نشود.
حالا سؤال اصلی اینجاست؛ تنگه براق دقیقاً متولی مشخصی دارد؟
اگر دارد، مسئولیت هر دستگاه چیست و درآمد حاصل از ورود و خدمات مجموعه چگونه هزینه می‌شود؟
تنگه براق سرمایه طبیعی مردم است؛ سرمایه‌ای که گردشگر را خودش جذب می‌کند. انتظار زیادی نیست اگر مردم بخواهند درآمد حاصل از این ظرفیت، دوباره برای حفظ طبیعت، ارتقای خدمات، تأمین ایمنی و ساماندهی همین مجموعه هزینه شود.
تنگه براق برای دیده شدن چیزی کم ندارد؛ آنچه کم دارد، ساماندهی و پاسخ‌گویی شفاف است.
دیدگاهتان را بنویسید