نهم ربیعالاول که از راه میرسد، شیعیان یک بار دیگر به نقطهای از تاریخ بازمیگردند که در آن، پس از شهادت امام حسن عسکری(ع)، مسئولیت هدایت امت به آخرین حجت الهی سپرده شد. کودکی که در خردسالی به امامت رسید، اما قرار بود قرنها بعد، نامش همچنان امید میلیونها انسان برای برپایی عدالت باشد.آغاز امامت حضرت ولیعصر(عج)، تنها جابهجایی یک عنوان تاریخی نیست؛ آغاز دورهای است که در آن، حجت خدا از دیدگان مردم پنهان شد، اما از مسیر هدایت و دستگیری بندگان خارج نشد.آن روز، مدینه و سامرا در ظاهر شاهد آغاز امامت کودکی بودند که دشمنان برای یافتنش چشم به همهجا دوخته بودند؛ اما در حقیقت، تاریخ وارد مرحلهای تازه شده بود؛ مرحلهای که «انتظار» به بخشی از هویت شیعه تبدیل شد.
امامی که غایب است اما دور نیست
غیبت به معنای نبودن نیست. امام مهدی(عج) از نگاه شیعه، حاضر است؛ اگرچه ظهور عمومی ندارد.
همین تفاوت، معنای انتظار را تغییر میدهد. انتظار فرج، نشستن و دست روی دست گذاشتن نیست؛ انتظار، ساختن خود و جامعه برای روزی است که عدالت بر ظلم غلبه کند.
منتظر واقعی کسی نیست که فقط ظهور را آرزو کند؛ کسی است که در زندگی خود، تا جایی که میتواند، نشانی از عدالت، صداقت، مسئولیتپذیری و حقطلبی را زنده نگه دارد.
چرا آغاز امامت مهدی(عج) مهم است؟
با آغاز امامت حضرت صاحبالزمان(عج)، شیعه وارد دورهای شد که ارتباط مستقیم و آشکار مردم با امام معصوم محدود و سپس قطع شد.
در چنین شرایطی، حفظ ایمان، شناخت امام و جلوگیری از گرفتار شدن در دام مدعیان دروغین، اهمیتی دوچندان پیدا کرد.
از همینجاست که مفهوم بصیرت در دوران غیبت معنا پیدا میکند؛ اینکه انسان در روزگار نبودن نشانههای آشکار، همچنان مسیر حق را گم نکند.
انتظار، امتحان انسانهاست؛ امتحانی که در آن باید میان حقیقت و هیاهو، عدالت و منفعت، ایمان و دنیاطلبی انتخاب کرد.
جهان منتظر عدالت است
شاید یکی از مهمترین دلایل ماندگاری اندیشه مهدویت این باشد که عدالت، آرزوی مشترک انسانهاست.
هرجا ظلمی رخ میدهد، انسانها در جستوجوی عدالتاند؛ هرجا حقی پایمال میشود، امید به روزی وجود دارد که حق به صاحبش بازگردد.
مهدویت در فرهنگ شیعه، وعده آیندهای است که در آن عدالت نه یک شعار، بلکه اساس حکومت خواهد بود.
اما این آینده، با مسئولیت امروز ما بیارتباط نیست.
اگر منتظر ظهوریم، باید از خودمان آغاز کنیم؛ از خانه، محل کار، جامعه و رفتارمان با دیگران. نمیتوان از عدالت جهانی سخن گفت، اما در زندگی شخصی نسبت به حق دیگران بیتفاوت بود.
آغاز یک عهد
آغاز امامت حضرت ولیعصر(عج) را میتوان آغاز یک عهد دانست؛ عهدی میان انسان و امام خویش.
عهدی برای اینکه در روزگار غیبت، حقیقت را فراموش نکنیم، در برابر ظلم بیتفاوت نباشیم و امید را قربانی ناامیدی نکنیم.
مهدویت، وعده آیندهای روشن است؛ اما انتظار آن آینده، مسئولیتی برای امروز ما ایجاد میکند.
امروز که نهم ربیعالاول را گرامی میداریم، شاید زیباترین تبریک این مناسبت آن باشد که به جای تنها گفتن «اللهم عجل لولیک الفرج»، در رفتار خود نیز قدمی برای نزدیک شدن به جهانی برداریم که امام مهدی(عج) برای آن خواهد آمد.
جهانی که در آن عدالت بر ظلم، حقیقت بر دروغ و کرامت انسان بر منفعتطلبی غلبه خواهد کرد.
سلام بر مهدی موعود(عج)، حجت خدا و امید مستضعفان و سلام بر آنان که در عصر غیبت، چراغ انتظار را با ایمان، عمل صالح و امید روشن نگه میدارند.
اللهم عجل لولیک الفرج
دیدگاهتان را بنویسید